روز سی ام

غنیمتی است سیب را بوییدن

rozesiom — Tue, 01 Dec 2009 08:47:18 GMT

هی گیر دادیم به دولت که باید انتقاد پذیر بود دیدیم نمیشه باید از خودمون شروع کنیم

در پی انتقادهای شدید مبنی بر اینکه چرا اینقدر غم ...ما هم انتقاد پذیری خود را نشان داده

و فعلا غم ر ا در سلول انفرادی انداختیم تا کمی تنهایی بکشه وغصه بخوره ببینه ما چی کشیدیم

و بلکه متنبه بشه و دیگه سراغمون نیاد البته ما گهگاهی به رسم وفاداری وحرمت

نون ونمکی که تنهایی به خوردمون داد بهش سر میزنیم ...میدونم موقعی که نیستم دلتنگمه

بکش غم که حقته باید بکشی....

خواب دیدم اون بالاهام تو اوج بالای یه قلعه خیلی بلند از اون بال همه چی رو میشد دید

جنگل رود خونه آدما ..اما یک دفه افتادم سقوط کردم همه چی خراب شد

دل من آغازسقوط دوبارت مبارک

همه تو زندگی دنبال آرامشن پول ...خونه...ماشین ...حتی دنبال هیجانن تا با اون هوس هیجان خودشون آروم کنن و به آرامش برسنن تنوع طلبن چون از تکرار خسته میشن و آرامششون....هدف از هرکاری

بدست آوردنه آرامشه

از افکار هیتلر گرفته تا ارائه آمار تورم!!!!!! از انتقاد گریزونن چون آرامش قدرت طلبیشون ...

من همه ی این چیزارو یک جا دارم ...فقط ترس نمیزاره آرامشم همیشگی باشه

کلی بالا وپایین رفتیم تا نمایشگاه نقاشی رو پیدا کردیم تابلوهارو نگاه کردم چیزی سر در

نیاوردم همه ی این گیجی من بهانه ای بود برای استشام هوای گرم تو...من نفس گرفتم.

دعوا و زد وخورد من و تنهایی

یک شنبه بود بود همین ماه خیابان شهدا ،تنهایی خودش اومد به سراغم ازم گله کرد که چرا

حالشو کمترمیپرسم ....این هم گفتگوی ما (این شعر با لحن خودم بی وزنی نیست اما با لحن

شما شاید...

"با توام ....توکه ادعا میکنی یه شاعری تو که توبیراهه ی بن بست شبیه مسافری

تو که وفاداری ِ تو دیگه ثابت شده بود تو که با من وطنت خاک غربت شده بود

تنهایی تو منم اسمم دیگه رو خودمه تن رهایی از همه چیز همه وقت پیش منه

چرا بی وفا شدی یکی رقیب من شده ؟ حرف بزن بگو کیه اسم منو شکن شده

لال نشو سکوت نکن دق نده روح منو چشماتو باز کن و ببین این غم واندوه منو

بی تو من تنها شدم رفیق بی کسیت منم منم که با تو تا ابد اسمتو لبخند میزنم

بیا بریم یه خرده تو خیابونا گشت بزنیم توی گوش هم بگیم که ما همش همسخنیم

بیا بریم"....گفتم بایست تند نرو درست بایست بزار بگم تنهایی من بگم درد تو چیست

درد تو اسم خودته ..یه خرده نگا بکن همیشه تنهایی فقط از ریشه از ساقه وبُن

تو برام چی داشتی این مدتی که بودی پا به پام تحفت غیر غم خودت غیر درد چی بود برام

این همه مدت منو تا مرز خودکشی روسندیَم فک کردی آدم نبودم فک کردی که من چیَم؟

یادته تو بلوار شهر قم مردنو گذاشتی پیش پام این راهه حل بود که گذاشتی... تنهایِ بدبخت مدام

آره بی وفا شدم میخوام بهت سر نزنم حتی وقتی که زنده ام حتی بعد مردنم

وصیت کردم به عزیزم که بهم سر بزنه منو تنها نزاره با تو ..اون همیشه با منه

برو گم شو دور شو از جلو چشمای من دیگه ازت خسته شدم تکرار بیهوده ی تن

دیگه ازت خسته شدم ...نمیخوام اسم تورو د ِ..مگه نمیشنوی دیگه خوب بسه ...برو

الان بی تو با عشق خودم نگاه کن...اینجوریَم میدونم نمیدونی این روزا درگیر کیَم

پیشمه اسمش و یادش همیشه... همه وقت صبح زود طلوع شب ساعت پنچ ساعت هفت

گوشیم همیشه دستمه انگشتم رو دکمه ی تماس فکر اون تشویش دلم تقدیرمون گرچه جداس

گفتش که" فک کردی... اونم مثل همه ی آدمکاس بعد مدتی میره میبینی که یه بی وفاس

یه نگاه کرده بهت دلش سوخته کمی برات تو هم سرگرمیه اونی عاشقی ... کوره چشات

تو خیال کردی که فهمیده اون درد دلو خیلی ساده ای ترحمه زهی خیال باطلو

آخه بدبخت تو چی داری که این روزا پیش ِ تواِ مگه اون غریبه نیس مگه قوم وخویش تواِ؟"

گفتم تنهایی ...راجِ به کسی که دوسش دارم فکر غلط نکن وگرنه تنهات می زارم

گوش بده الان می ری مثل بچه آدم جیم میشی میدونم که تنهایی بعد من یتیم میشی

گاهی وقتا که یاد اون نبودنش می کُشدَم یتیم نوازی میکنم بهت کمی سر میزنم

همین پیش پای تو کلی باهم قدم زدیم کلی گفتیم خندیدیم تو که صفری و صدیم

وقتیم که نیس دلم بدجوری دلتنگه اونه گاهیَم عاش ِ...شقشم! بهم میگه یه دیوونه

یهو نمیدونم چی شد گل به صورتش شکفت همین که دلتنگی اومد یه دفه خندیدو گفت

"میشناسمش اونو از دوستای خود ِ منه امیدوارم همیشه اون یارت باشه تا لب مرگ

یه دفه یکی اومد مبهم وگیج گفت که چیه؟ ول کنین همدیگه رو اینجا خوب کی به کیه؟

به به جنا ب تنهایی چطوری نارفیق من چرا انقد پریشونی ؟کهنه ی زیر تیغ من

پرسیدم شما ؟چهرتون یه جوری آشناس گفت من دلتنگیتم اون که گاهی پیش ِ شماس

اومدم پیشت باشم چون که عزیزت اینجا نیس داره دلت تنگ میشه باز بشین و شعری بنویس

گفتم ولم کنین چی میخواین شما از جون من دارین زجر کش میکنین میشکونین استخون من

هر دو باهم داد زدند آقارو باش مقصر خودتی میخواستی عاشق نشی خوب دلو بهش ندی

نقش ما دوتا تو قلب ِ‌ تموم ِ‌ عاشقاس هر جا که قصه ی عشقه اونجا رد ِ پای ماس

تنهایی پوزخندی زد وهمین که داش پر میکشید گفت باشه ایشالا که بهم یک روزی میرسید

بدون خدافظی تو پیاده رو پر زد و رفت عصر یه شنبه هشتم آذر ساعت هفت

یه روز میرم سراغ تنهایی اینو من حس میکنم روزی که بدون محبوب خودم تنها می مونم

الان یه مدتی فقط ما دو تا قهر همیم هر کدوم آواره یه گوشه توی شهر ماتمیم

به اجبار سرنوشت ی روزی عشق من می ره با دل ِتنگ و تنهایی یک باره قلبم مگیره

بودنش کنار من یه جوری تعویقه مرگمه این روزا دلتنگی اون تنها رفیقه مرگمه

من و تنهایی و دلتنگی هر سه تنها میشینیم دست به دست هم دور یه آتیش حلقه میزنیم

آروم آروم ذوب میشم تو هیزم این دوتا رفیق منو آتیش میکشن تو حس غصه ای عمیق

غصه ی نداشتنو نبودنش کنار من غصه ی اینکه چرا غصه شده غمخوار من

بهم بگو اون چه روزیه خدا بگو تا بدونم تا قبل رفتنش روح وجسممو بسوزونم

من که میمیرم ی روز پس همین امروزو خوشه کسی اینجا که نیس تا ببینه دل چی میکشه

تویی که یادت همیشه توی قلبم می مونه دلتنگیت الان پیشمه سلام بهت میرسونه

سبد من خالیست

من آلبالو را از شاخه ات نخواهم چید

نه انار و دانه های یاقوتیش هم

سهم صدف رنگین باد

انگور را به زنبورها بسپار

تشنه ی شرابند

آن سبد گیلاس هم ارزانی نگاه سرخت

"کدامین را"؟

نه.. سیب را نصیب دستان من کن

عطر باغ من خالی از عطر سرخی این سیب است

خاک من خشکیده ی عشق

ریشه ام زخمی از بی ابریست

ساقه ام خم زده از غصه طوفان غم است

برگ من زرد ی خاکستر این عاطفه هاست

تن من طعم تلخ کاج غم است

سیب را میخواهم

تا حادثه رویش یک باغ شوم

با دست ِ‌؟...نه ، سیب

جوانه زده از باران بهار

قرض بگیرم ابر بی پلکش را

تا به دامان خاک بی آب وعلف

بغضم گریه شود

نسیم بهار عاشقی در به در است

دنبال عطر سیب است

انار ترک خورده ی لب سیب

سرخی باغ من است

چشمان من سیب مچیند

از چشمان مستانه ی آن

شراب زندگی می سازد

باغبان میچیند

آلبالو ....انار... گیلاس...

نه! سیب را برای من...

سبد من خالی از عطر سیب است

خدا سیب را جدا میچیند

دستانم از خدا سیب میچیند

گله نکن کار یک عاشق دلتنگ محبوبش بودنه

من خوبم تا تو خوب باشی پس خوب باش تا منم خوب باشم

ققنوس

rozesiom — Fri, 06 Nov 2009 06:59:18 GMT

ای صدای خوش هر بهارانم
تا همیشه در عشق تو می مانم
تقدیر من به تنهایی و دلتنگیست
من تو را نخواهم داشت می دانم
یک روز تو با رویای خود خواهی رفت
این را از دو چشمانت میخوانم

دوست دارم همینجا خدارو با تمام وجودم فریاد بزنم تا بقیه هم متوجه خدا بشن تا بفهمن که خدایی هست و بنده ای

چه بخوای با من باشی یا نباشی چه به یاد من باشی یا نباشی از تو گلایه ای نخواهم داشت اما از خدا چرا

یه روز یکی ازم پرسید اگه بهتون بگن که قراره بمیرین چیکار میکنین؟ حالا من ازش میپرسم اگه بهتون بگن که
قرار یه روز دیگه هیچ جا و هیچکس رو نبینین چیکار میکنین؟ مردن تمامه ،پایانه ،سرانجام همه چیز ، سرانجامی
که دیر یا زود به سراغ هممون خواهد اومد .اما چشمارو از دست دادن چی ؟ذره ذره مردنه عذابه
مخصوصا اگه قرار باشه دیگه اونوقت کسی رو که عشقش دین ومذهب وراه زندگیت شده رو نبینیش

نه نمیزارم من چشمامو برای دیدنت نگه میدارم ،نمیزارم دست روزگار منو به دیدنت کور کنه {بغض دو ساله}

همه چیز میخواد تصاعدی تموم بشه کم کم ، دیدنت، بوییدنت، چشمام، عمرم، جوونیم، چیزایی که یک دفه بوجود اومده ذره ذره میخواد تموم بشه تو یه روز به دنیا میای بعد ذره ذره میمیری به همین سادگی

تازگیا فهمیدم آدم حسودیم به اون آدمایی که هر روز میتونن ببیننت حسودیم میشه به اون آدمایی
که میتونن به هر بهانه ای باهات حرف بزنن حسودیم میشه به اون آدمایی که از ته دل میتونن
بخندند حسودیم میشه به اونایی که میتونن هر روز صداتو بشنون حسودیم میشه ...حسود هر گز نیاسود!

ققنوس عشق من داشت میسوخت و در آتش عشق تو دوباره جون تازه ای گرفت

نزدیک یک سالی هست که برای خودم وصیت نامه یا آخرین نامه دارم معمولا هر ماه برای خودم آپ میکنم یک جمله ای که بدون تغییر مونده اینه: مرا در جایی دفن کنید که مرده هایش نیز برایم غریبه باشند

می خواهم تنهایی در دنیای مردگان را هم تجربه کنم شاید ...{همین روزاست که پاره بشن}

عشق عادت نیست ...دلبستگی وابستگی نیست

اين هم داستان كاشي هاي خوني قسمت 1 -2-3

امروز فهمیدم به یکی از آرزوهام رسیدم ،زمانی بود که آرزو داشتم برای کسی بنویسم که دلنوشته هامو شعرایی که براش میگم و بخونه همین الان داره اینو میخونه

********

من همیشه بازنده دلتنگم...........چقدر برای خنده دلتنگم
تو الان با منی و اما ........از تو دل نکنده دلتنگم
وجودم از حس تو پر...........نمیدانم چرا آکنده دلتنگم
امروز با منی و اما ترس..........در فردا در آینده دلتنگم
با تو در اوج پروازم.............بی تو پر کنده دلتنگم
گریه مدام در من جاری...........در پای تو افکنده دلتنگم
****
خزیده پای دیوار دلتنگم........منی که با انتظار دلتنگم
اینجا یا هرکجا که باشم...........با دلی بی قرار دلتنگم
از مردن حرفی نمیزنم.........خودکشی نمیکنم استوار دلتنگم
تریاک نگاه تو با من نیست.......نعشه نیستم ، خمار دلتنگم
یک لحظه که نباشی با من........آن لحظه هزار بار دلتنگم
کتمان نمیکنم عاشقت هستم.........بدان که دیوانه وار دلتنگم
تو نیستی و به ناچار دلتنگم..........در روزگار کج مداردلتنگم.....
چن وقت پیش بود این شعرو واست گفتم گفتی چرا همیشه بازنده ؟ گفتم یه جور پیش بینی از آینده است
الان دلیل مهمتری پیدا کردم

در نقطه تلاقی عشق آنکه دل می بازد در هر صورت بازنده است

چقدر دلم میخواد بهت بگم نرو بمون تا میتونی بمون میدونم خودخواهی ولی بمون بزار میون این همه آدم منم پُز بدم که تنها نیستم منم کسی رو دارم

با بودن تو از درد نهانم خبری نیست
جز سفر عشق تو که هرگز سفری نیست
هر شب که به یاد تو کنم زمزمه آغاز
آن شب شب عشق است طلوع سحری نیست
هر لحظه ساعت به زمان از یاد تو روشن
بی نور تو در قاب شبم که ثمری نیست
هر روز که بیافتد به جمالت نظر من
آن روز امید است ومبارک ،کدری نیست
چون راه تو را میطلبم در شب وروزم
جز راه تو که راه دگری را گذری نیست
من عاشق دلداده ام ای راز محبت
جز یاد تو و یاد تو ، یاد دگری نیست

******

نگاه ناز هر نیاز

صدای خوب دلنواز

یگانه شو یگانه باش

برای بی حادثه گی

همیشه عاشقانه باش

مرا ببخش به چشم خود

رها نکن به سرنوشت

آواز هر ترانه شو

در این سکوت صد هزار

یگانه باش بهانه شو

امید قلب من بمان

وارث جاودانه باش

رسم ستاره های شب

نوازش شبانه شو

گیاه سبز خانه باش ...

خلاصه این پست بی تو از عشق تو خواهم مرد روزی

هوای اسیدی

rozesiom — Mon, 26 Oct 2009 17:59:18 GMT

من از طرز نگاه تو امید مبهمی دارم.............نگاهت را نگیر از من که با آن عالمی دارم

**من توی هر پست مطلب تقریبا زیادی مینویسم یا وبلاگ نویسی بلد نیستم یا حرف تو دلم زیاد دارم

شایدم هر دوش...

**میشه از خیلی چیزا ترسید از مرگ از بی پولی از ارتفاع از گربه از پیری از دوری

یا حتی از عاشقی و ...

**خیلی لذت بخشه که برای کسی که دوستش داری و عاشقشی عاشقی کنی فقط اگر ترس نباشه

**کاش عمرمون هم مثل سیم کارت های ایرانسل بود هر موقع که میخواستیم هر چقدر از اعتبار عمر باقی مانده مونو به کسی که دوستش داریم بدیم بی منت و با عشق

**یکی از هنرهای خدادایم اینه که گاهی وقتا خوب میتونم وانمود کنم که خوبم خوب خوبِ‌خوب

**تو یکی از سایتها خوندنم که خطرناک ترین بیماری دنیارو کشف کردند : تنهایی

**بعضی وقتا به خودم میگم تنها زندگی کردی در تنهایی هم خواهی مرد

**غرور من برایم مهم نیست مهم دیدن لبخند توست

**نشسته بودم روبه روی همون درخت داشتم واست شعر میخوندم تو داشتی میخندیدی هوا کمی سرد بود

دفترمو ورق زدم سرم بلند کردم دیدم نیستی آشفته شدم بلند شدم دوروبرمو نگاه کردم نبودی قلبم داشت

تند تند میزد صدای مادرمو شنیدم "فرهاد پاشو ...پاشو نمازتو بخون برو نون تازه بگیر واسه مهمونا ...

کتتم بپوش هوا سرد شده" بلند شدم ...همه چی سر جاش بود ..من...تو...گوشیم...

**فاز زندگیم عوض شده از تنهایی به دلتنگی فرقشون اینه که تنهایی یک جورایی همیشگیه میشه بهش

عادت کرد اما دلتنگی رو نمیشه بهش عادت کرد ،‌فاز دلتنگی نوسان داره بعضی وقتا شدت میگیره

که ممکنه رگهای اعصابتو بسوزونه، تنهایی رو با بعضی از آدما میشه پر کرد اما دلتنگی رو غیر

.......نمیشه پر کرد... ولی بعضی وقتا دو فازم تنهای دلتنگ ، شایدم دلتنگ تنها

کاشی های خونی {قسمت دوم}

خیلی از شب نگذشته بود نگاهم را به سقفی که آن طرفش برایم همیشه ناپیدا وتاریک بود چسبانده بودم افکارم وامانده از پرواز در کاسه ی سرم میچرخید احساس درماندگی و بیهودگی از زندگی و خشم از آنچه که بودم ونباید می بودم توی ذهنم آزارم میداد

معمولا هر ماه چند روز همه دورهم جمع میشدیم هرکی یه گوشه ی نشسته بود و سکوت توی خانه مان زوزه میکشید

همه تیرهایم برای خودم وآیندم به سنگ خورده بود دیگر آینده وتلاش و زندگی برایم معنا نداشت انگیزه ای برای ماندن و جنگیدن نداشتم چیزی تو زندگیم نبود که به آن دلخوش باشم روزها و شبارو با شعر گفتن وخوندن وگوش کردن آهنگایی که برام تداعی یه شکست بود ومیگذروندم و گاهی وقتا برای خرید یه شونه تخم مرغ و سبزی و نوشابه پیاده روهارو شونه به شونه ی تنهایی گز میکردم

کف اتاق دراز کشیده بودم دستهایم زیر سرم بود سقف چیزی برای مشغول کردن نداشت اما ذهنم. تو سکوت لبهای خشکم پر از حرف بود پراز درد،‌

برادرم گرفتاریهای خودش را داشت صبح زود از خونه میزد بیرون و شب هنگام می اومد به هر حال مغازه رو یک جوری باید میچرخوند زندگی زن و بچه داری مشکلات خودش را داشت ، ،پدرم هوای اتاق رو با دود سیگار پر کرده بود و من چه قدر دلم میخواست میتونستم حداقل یه پک سیگار بزنم....{ادامه دارد}

هر شب مرا یاد کن

که در این تنهایی دل سنگ

که دراین اتاقک شب رنگ

که دراین سکوت تار بسته به حنجره

که دراین اتاقک پر پرده... بی پنجره

دلم تنگ است

دراین دوزخ بی تصمیم

در این حریق سرتاسر تسلیم

در این برزخ پر آشوب

تنها تویی....بهترین ِِ خوب

اگر گاهی دلت را میشکنم

بگذر..ببخش

اگر گاهی برای تو

همرنگ تاریکیم

ستاره باش... روشن شو...بدرخش

بگذار حرفهایت

نفسم باشد

که اینجا هوا... آلوده به بی تو بودن است

که اینجا هوا ...بی اکسیژنی محض است

که اینجا هوا... اتمسفر توخالی است

هوای بی نبض ...هوای بی رویا....

هوای اسیدی است ....هوای اینجا

هوای دلتنگی ...هوای سفت ...سنگی

بگذار چشمهایت

قفسم باشد

که اینجا آزادی هم بغض زندانی است

که اینجا آبادی همرنگ ویرانی است

که اینجا هق هق هم پای من است

که اینجا کاغذ...درخت...شراب...قدغن است

من ویرانی با تو را

دوست دارم تا آبادی در تنهایی ِ بیرنگی

من زندانی در تو را

دوست دارم

تا آزادی در نقطه چین دلتنگی

هر شب مرا یاد کن

مرا از دست خودم آزاد کن

*****

از این روزا میترسم از اینکه با من باشی و دلگیر باشی

به اینکه حتی یه لحظه توی کاغذ دیواری از بودنم سیر باشی

از این شبهای بی رونق نوراز اینکه یه وقتی دلخور باشی

از اینکه بری و یا بمونی و یه روزی از من دور باشی

میترسم که بارونی شه چشمات کسی از غم پاییزی نپرسه

میترسم که از دستم بری و کسی ازحال من چیزی نپرسه

نترس از رفتن من از این بغضی که تو چشمامه

به رویایی که با من نیس به حسی که هنوز بامه

نترس از حال غمگینم از این دل وا مونده

به حسی که روی میز توی دستات جا مونده

به من عادت نکن حتی طناب دار قسمتم باشه

اگر حتی نبود تو کویر حسرتم باشه

اگر حتی دلم روزی توی دستات جون داد

فراموشم کن وبگذر ...از دم ببر از یاد

از این روزا میترسم از غروبی که بری واز من دورتر شی

میترسم بمونی...میترسم بمونی و به پای پاییز زردم هدر شی

از این روزا میترسم از اینکه چشمات مدام بارون بباره

به روزایی که دستات دورتر شه به خوابی که آرامش نداره

میترسم از اینکه یه روزی بری و سهمم بارون گریه باشه

یا از بی روشنیت کور شم ،‌ پناهم گورستان سایه ها شه

اگه میترسم از فردا به من عادت نکن خوبم

اگه حتی تو وقت عشق نگاه مرد آشوبم

به من عادت نکن گر چه به تو عادت کرده ام حتی

به شعری که برات میگم به قلبی که میزنه درجا

به من عادت نکن حتی اگر موندم اگر مردم

اگر حتی شبامو با نگاه تو غصه می خوردم

به من عادت نکن حتی اگرقسمت خودکشی باشه

اگر وجودم از عشقت درون آتشی باشه

اگر حتی یه روزی هم توی دستات جون دادم

بزن خط فراموشی رو اسم گنگ فرهادم

کار ما عشق است و ما را بهر آن آورده اند .. ....... هر کسی را بهر کاری در جهان آورده اند

سقف بی کلبه

rozesiom — Fri, 02 Oct 2009 19:24:18 GMT

عشق تو

غم نماندنت

داغ رفتنت

هنوز هم تازه است

و من در اینها

چه ساده کهنه شدم

******

*تازگیا از کوچمون که رد میشم بچه های مدرسه ای بهم سلام میکنند نمیدونم اینو به حساب مودبی اونا بزارم یا به حساب چند تار موی سفیدی که دارن روی سرم خودنمایی میکنن که اگه اینطور باشه باید با خودم زمزمه کنم پیر شدم پیر تو ای جوونی

*علی رغم اینکه همه فصلها قشنگی خودشون رو دارن و من زمستونو به خاطر سرماش بیشتر دوس دارم ولی بهار یه چیز دیگس چون همه دوسش دارن و تن یخ زده ی خاک به خاطر اومدنش شروع به تولد دوباره و سرسبزی میکنه پس خوش به حال بهار که سرسبزی نصیبش شد.

*اون اوایل زود به زود آپ میکردم ولی چند وقتی که دیر به دیر به روز میشم ، شاید یه روزی هم برسه که دیگه اصلا هیچ وقت به روز نشم زمان حرکت کنه و من تو ایستگاه آخر برای همیشه پیاده شم

*قبلنا که خیلی دلم هواشو میکرد و میخواستم ببینمش خبری ازش نبود اما الان که دیدنش آزارم میده سر زده به سراغم میاد ومیبینمش .

قبلنا تنها بود و نمی اومد و الان تنها نیست و میاد . انگار داغون کردن منو خوب بلده .قبلنا که کلی حرف باهاش داشتم سکوت میکرد الان که من سکوتم باهام حرف میزنه ،

*یه دفه به سرم زد یه سر برم پیش یه روانشناس . بعد از کلی حرف و سوال وجواب فکر کنم اون بیشتر روانی شد تا من روانکاوی چیز زیادی نصیبم نشد فقط اینکه زندگی ادامه دارد چه بی من چه با من

* بعضی وقتا که از خواب سنگینمون پا میشیم برای چند لحظه احساس رهایی و تازه گی و آزادی پیدا میکنیم انگار تازه وارد این دنیا شدیم ولی کم کم خروار خروار غم ودرد و مشکلاتمون توی ذهنمون جاری میشن و اون موقع است که آرزو میکنیم ای کاش خوابمون همیشگی بود

*حرف دلو زدن خودش یه هنریه که من از این هنر تا حدی بی نصیبم (بدون ایهام)

*دفتر شعرامو که خیلی از حرفامو توش زده بودم گذاشته بودم لب پنجره ،‌امروز برای چندمین بار با دستمال خاک روبی شد.

****

قصه ی تنهایی در سایه (با نام جدید کاشی های خونی) رو یه جور دیگه میخوام ادامه بدم البته با کمی تغییرات ماجرایی و دستکاری در اسم ها

این پست مقدمه رو میزارم تا پست های بعدی اگر زنده بودیم و بودیم و نرفته بودیم

"خطاب به کسانی که پیشم هستند و با من نیستند"

شاید این آخرین داستانی باشد که مینویسم آخرین حرفها ،تمام بغض هایی که در این چند سال در گلویم نطفه بستند و سکوت تنها صدایم شد قبل از رفتن قبل از به خاک سپردن باید بگویم باید فریاد بزنم باید بنویسم که بر من چه گذشت که زمان را به ساعت هایی که هرگز کوک نشدند سپردم باید بنویسم که چرا این چند سال تنها حرفم سکوت و طفره رفتن از گفتن آنچه که باید میگفتم شد ، شاید زمانی این نوشته ام را بخوانی که من در گور خود لذت مرگ را در خود لمس میکنم و تو احساس افسوس و حسرت وجودت را فرا گرفته باشد که چرا تا بودم از من نپرسیدی که چه میخواهی از دنیای خودت.

زمانی که بودم لحظه هایی که جسمم سایه اش را بر روی دیوار خانه ات می انداخت شاید تو مرا تن پرور ،تنبل ، بیخیال ،فراری یا شاید چیز دیگری میپنداشتی ، اما قبل از رفتن قبل از مردن ، قبل از آنکه روی سنگ قبری اسمم را بتراشند باید بغضم را در روی کاغذها یی که همیشه همراهم بودند بریزم من زندگی به ظاهر سوت وکورم شبیه یک فیلم بود ، یک فیلم پر از اتفاق های زنجیری پراز غم پر از احساساتی که مثل سیم خاردار جسم وتنم را پوشانده بودند ،پر از چیزهایی بود که تو نمیدانی ...

پس بخوان تا من در سکوت مطلق نمرده باشم...

*****

میتوان شک کرد

به دخترانی که دیر شب بیرونند

وحتی به تگ زنگ تلفن

وبه کدری آینه ها و روشنی این روزنه ها

و حتی به بلندیهای ناخن

میتوان شک کردو به تردید

وبه خورشیدی که از لابه لای ابرها تابید

مشکوک شد

و از پس انداز دود این شک

بی خیالی را به تن مالش داد و از شعله ی این شک ناکوک شد

میتوان به عطر هر روز یک مرد

و عینک دودی که او را خوش تیپ تر کرد

وبه رژ لب و ژل موی بلند یکسر

به زنگهای مکرر

و به پلِکیدن دو ترکه ی یک موتوری

سرکوچه و رد شدن یک دختر،

توی بالکن ایستادن

برای آن ور خیابان دستی تکان دادن

یا به پوزخند گره خورده به لب خشک یک آدم

و به بوق یک ماشین هر دم

یا توی جوب دنبال چیزی گشتن

یا از مسافرت شمال یک دفه برگشتن

و حتی سر خاک کسی

تنها پنج شنبه ها نشستن با یک دسته ی گل

یا ته کوچه گپ زدن با یک پاپتی

یا لاغری خودمان و غریبه های چاق و تپل!!

شک کرد

میتوان شک کرد و ذهن خود را مشوش کرد

میتوان همه ی آدم ها را

از یک قماش نامید

میتوان سر وته یک کرباس را

به تن هر زن و مرد دوخت

میتوان خیلی راحت

از شعله ی این شک سوخت

میتوان با گوگرد تردید

کبریت نحیف عمر را

سوزاند

وبهار زندگانی را

در قاب سرد پاییز پوساند

*****

این روزا اگه گفتم ،که حال من خوبه، تو باورت نشه

اگه یه وقتی هم یه اتفاق خوب دلم رو میکوبه تو باورت نشه

تو باورت نشه که حال من بد نیس ، که حال من عالیس

بدون اون اینجا توسقف بی کلبه چه جای خوشحالیس

تو باورت نشه که این روزا من خوشالمو خندون

عریون روحم من بی نرده سلولم بی آبم وبی نون

تو باورت نشه اگه گفتم که در حاله تغییرم

با این حرفای خوب در این حال بد مدام درگیرم

تو باورت نشه دروغ گفتم من که حال من خوبه

که روح عشق اون یه آتیشه و جسمم یه تیکه ی چوبه

این روزا اگه گفتم تموم شد دردم تو باورت نشه

اگه گفتم که تو گنج نامه حال کردم تو باورت نشه

اگه یه وقتایی لطیفه ای گفتم برات خندیدم...

تو باورت نشه بدون این حرفا اینجا پوسیدم

حرفای خوبت رو یازده هر شب ، چن بار بوسیدم

تنها به این خاطر که از رفتنت این بار، بدجور ترسیدم

باز با این حال تو باورت نشه که حال من عالیس

بدون که ساعتها اینجا تو این خونه جای تو هم خالیس

******

اینجا به جز دوری تو چیزی به من نزدیک نیست

***

امشب یازده رد شد و این هم برای ...

گذشت وشب به یازده گردیِ ساعت

تک زنگ های ما تو همراه ِ تلفن

انقد قشنگه طعنه های ارغوانیت

که گاهی هم با من چون تقدیر لج کن

شب زده

rozesiom — Tue, 11 Aug 2009 20:43:11 GMT

زندگی قافیه شعر من است

شعر من وصف دلارایی توست

در ازل شاید این سرنوشت من بود

می سرایم به امیدی که تو خوانی

ورنه آخرین مصرع من، قافیه اش

مردن بود...

******

حس گنگ بودن و ای کاش های نبودن فکر و ذهنمو سنگین کرده بود جاده خشک و پر پیچ و خم ؛ صدای ضبط رو زیاد کردم ...نمیخوام دربه در پیچ و خم این جاده شم .. واسه آتیش همه یه هیزم آماده شم.......وایسا دنیا وایسا دنیا من میخوام پیاده شم.... این همه چرخیدی و چرخوندی آخرش چی شد .. اون بلیط شانس دائم بگو قسمت کی شد

همه درویش همه عارف جای عاشق پس کجاس .... دنیا جای خوش تو کجاس؟؟؟ من وایسادم اما دنیا نه

تا چند ساعت بی روح و مات و مبهوت وگیج تو صندلی خشکم زد یه حس بدی میگفت چشماتو ببند و پارو پدال گاز و ...سلام آخرت...نه ، میشه چشمارو بست ولی فقط به آخر جاده و آینده و برگشت به گذشته و غرق شد تو حوض کودکیها و الکی خندید ،الکی خوش بود.

قصه اشک هایی که هیچوقت لبخند نمیزنند (تنهایی در سایه) قسمت اول

عقربه های ساعت ِ شب تو یک روز عید موسیقی انتظاری مبهم را منعکس میکرد. یه بچه درس خون ِمودب و منظبت بودم که فکر کنکور و دانشگاه و فوتبال و توی مغازه ساندویچ فروختن فکر و کار زمان حال و آینده ام بود

گذشته هام گذشته بود و خاطراتش مثل سایه ای بی سر دنبالم بود . صدای زنگ خونه به صدا در اومد منتظر بودم اما نمیدونستم این انتظار بی سرانجام و دنباله دار خواهد بود یک نقطه آغاز بی پایان ،درو باز کردم آخرین نفری که تو اومد اولین نفری بود که وجودمو تمام تنمو بی تحرک لرزوند،

برای یه لحظه قلبم از تحرک ایستاد عین درختی که قبل از وزش باد در سکون مطلق است با اولین صدا...سلام... ضربان قلبم شتاب عجیبی گرفت جوری که داشتم نفس نفس میزدم انگار چند سال دنبال یه چیزی یه کسی یه حسی بی امان دویده بودم و تازه بهش رسیده بودم یکی بود مثل همه ولی با همه فرق داشت‍ قد نیمه بلند با یه شال سیاه سفید ی که با چشمای یاقوتی و سیاه و روشن زیر طاق ابروهای کشیده و سیاه تداعی رنگین کمانی بود که تمام رنگ های اعجاب آور و سحر آمیز عاشقانه رو رو قلب و ذهن و تو تمام وجودم حک میکرد بهم آرامش میداد آرامشی که پر طپش بود چشمام حیرت زده ی نگاهش و گوشهام پر از طنین لبخند های ملایم و ریزش بود ،‌انگار راه تازه ای در زنگیم پیدا شد راهی که مقصدش زیباترین و بهترین بود ...(ادامه دارد)

*****

خوش به حال اونکه تو خواب وخیالش تو باشه       خوش بحالش اگه تو فنجون فال تو باشه

خوش به حال اون کسی که دست تو تو دستاشه     خوش به حال اون کسی که عکس تو تو چشماشه

خوش به حال اون کسی که تو قلب تو چادر زده      سر راه عشق تو با اسب بالدار اومده

خوش به حال اون کسی که تو بطن رویای ِ تواِ       چنگ قلاب دلش تو قلب دریای ِ توا ِ

خوش بحالش وقتی که تو چشمات زل میزنه     روی موهای افسونیت یه شاخه گل میزنه

خوش بحالش وقتی که گیسوهاتو ناز میکنه      میدونم اون لحظه با ناز تو پرواز میکنه

خوش بحالش وقتی که شونه به شونه باش میری     توی بارون زیر یه چتر دوست دارم بهش میگی

          خوش به حال اون کلاغی که عصرا رو سیم برق تو ته کوچتونه

             وقتی رد میشی میای تو کوچه واسه هم محلتون میخونه

               وقت به وقت رو صف باز سیم ها با گریه و خنده هاش میشینه

                      تا سیاعی چادر چشم هاتو تو عبور سایه ها ببینه

خوش به حال دستی که به گردنت زنجیر میشه      خوش به حال عمری که کنار تو پیر میشه

گرمی نگاه تو گرمای قلب و خونَشه        وقت چشمک زدنت از خودش بیخود میشه

من حسودیم میشه به اون کسی که با توا ِ     راه من بن بسته ولی اون طرفش تا توا ِ

خوش به حال چشمی که به چشمای تو روشنه    وای به حال چشم من که بی تو بارون میزنه

خوش به حال لبهایی کز تب تو سیر میشه     خوش به حال عمری که به پای تو پیر میشه

          خوش به حال اون کلاغی که عصرا رو سیم برق تو ته کوچتونه

             وقتی رد میشی میای تو کوچه واسه هم محلتون میخونه

         وقت به وقت رو صف باز سیم ها با گریه و خنده هاش میشینه

               تا سیاعی چادر چشم هاتو تو عبور سایه ها ببینه

********

از سایه ی خود میترسم

از سوزش بیهوده ی چراغ عمر

تا رکود تقدیر

تا سکون تقویم

تارهای در هم تنیده ی حادثه ها

غرش وهم انگیز فاجعه ها

فرسودگی این عاطفه ها

که خفه باید شد

در بستر تنهایی خود...

و باید مرد ،‌راحت شد

از دست چشم های نا نگران

از دست نان های کپک زده ی گران

که به قیمت منّت

خورده میشوند زیر دندان لق و کرم خورده احساس

از سایه ی خود میترسم

سایه ام بی سر و دور

تن من در گور

و چشم هر آفتاب ...کور

که تابید روی تن قبر زده ام

تا سایه ام درتیره گی مدام این شب زده ها

گم شود در تاریکی فاصله بین من و ما

باید مرد

از دست هر چه که نیست راحت شد

********

نمیتوان برای آزادی حبس ابد برید نمیتوان آن را به سنگلاخ بست نمیتوان به آن گلوله بست فقط میتوان آنرا برای مدتی به اسارت برد {نه مخملی نه ابریشمی!!!}

الکی خوش بودن

rozesiom — Fri, 22 May 2009 20:56:18 GMT

از یاد رفته را قدرت فریاد نیست

روانشناسا میگن که هر موقع احساس ناراحتی و غم وغصه کردین به چیزای خوب فکر کنین ، منم اومدم این کارو بکنم دیدم چیز خوبی تو زندگیم نیست , و ندارم که بهش فکر کنم و آروم بشم ، همین فکر بیشتر آزارم داد و بدتر غصم گرفت..

خنده های زورکی...اشک های یواشکی....نمیتونم الکی خوش باشم!!

وحشت موندن تو تنهایی باعث شده که تو گوشم صدای این اهنگا و رو لبم این شعرا باشه

...بمیرم گر ز تنهایی پس از تو دل نمیبازم

تو نیستی و شب اومده ...بدون تو حالم بده ... دوباره به سرم زده بیخوابی

بیا ببین شکستمو ....کاشکی بگیری دستمو ...گرفته جون خستمو بی تابی

نبودنت مصیبته ...یه ترس بینهایته...منو گرفته وحشته تنهایی...

من فکر میکنم که بعضی مشکلات مثل دماغ می مونن هر چقدر که بیشتر بهشون خیره بشیم بزرگتر نشون می دن

به نظرم نابیناها بهتر از ما خدا رو میبینن درسته از دنیا و آدماش فقط صداشو میشنون و جز تاریکی وسیاهی چیزی نمیبینن اما اگه دقت کرده باشین میبینین که سرشون همیشه بالاست وانگار دارن خدارو نگاه میکنن ،چیزی که آدامای به ظاهر بینا یه عمر نمیبینن و ... ودیگر هیچ!

خیلی وقتا خیلی چیزارو اشتباه میگیریم
مثل گذشت و ترس ، قاطع ولجباز ، شجاعت وحماقت ،بذله گو وهرزه گو، صریح وگستاخ ، راحت وبی خیالی ، تیزبین وعیب بین ، متواضع وذلیل و خیلی چیزای دیگه

تکرار لحظه ها شبیه هم، امسال هم مثلِ همه سال
خنده های خشکیده روی لب، دنیایِ رو به زوال
الکی خوش بودن ،گریه های بی صدا نیمه ی شب
حال عجیب تنها ماندن، تحملِ روزهایِ لا مصب
راه بی عبوراز شب ، جاده بی انتها اما بن بست
حس خلوت و هیچ حتی دوروبر هر کی هست
سکوتِ بغض و صدا پشت زنجیر بی آجُر،دیوار
بودن تا نبودن روزی ، گیجم شاید بالاِجبار
پرسه های بی هدف ،زیر لب حرف زدن با خود

واژه هایی که آخر هم شعر شکسته ای شد

*****

مرا که به مهمانی لبخند تو

به نگاه ناز تو

به لمس دستهای گرم تو

قسمت نیست

پس لااقل فقط یکبار

مرا به یادی

دعوت کن

****

همیشه مرددم

بین این دو حرف

که چه بی رحمانه سفر

تو را از آغوش من ربود

یا که...

بی رحمی از تقدیرم بود

******

سعی کن دردم را بفهمی

گریه های تنهاییم را

ببینی

ذهنم را بخوانی

سکوتم را حتی

از فرسنگ ها فاصله

بشنوی

سکوتی که پشت صدای لاجوردی احساس

با مداد سیاه ، سفید

شاید خاکستری

بی رنگ و بی صدا فریاد می زد

رویایِ من رویا شد

سیاهی لشکر

rozesiom — Sat, 11 Apr 2009 20:30:18 GMT

تک مصرعی که مزه عشق تو را دهد از صدهزار دفتر دانش نکوتر است

دوباره عید سال نو دوباره زنگ در و دوباره حرف دل تو نگاه گم شدن...

داشت تصویرش کم کم تو ذهنم کمرنگ میشد ...نشد. عصر دوم بهمن بعد امتحان، ظهر چهارم فروردین امسال...(چقدر سخته که عشقت روبه روت باشه نتونی همصداش باشی ....چقدر سخته که چشمات رنگ غم باشه ولی ظاهر پر از خنده .....چقدر سخته دلت پر باشه ساکت شی ولی توسینه داغون شی) کاش میشد فقط ازش دور بود نه که نزدیک بود و احساس دوری کرد...به هر حال تو که رفتی ولی عشق می مونه...

عید که میشه حس بدی پیدا میکنم احساس میکنم که یه سال دورتر شدم و یک قدم به ته خط نزدیکتر...

میگن زندگی مثله یه فیلمه وما هم بازیگراشیم، تازگیا من شدم سیاهی لشکر این فیلم...هستم و نیستم.

قبلنا فکر میکردم چون تنهام احساس تنهایی میکنم این عیدو سعی کردم تنها نمونم و دوروبرم شلوغ باشه و با خودم کمتر خلوت کنم ،نشد انگار ساز هیچکی با ساز من همسازنبود تنهایی رو با تمام وجودم دارم لمسش میکنم انگار جزئی از تنم شده تو رگ و خونم ...

احسان خواجه امیری میگه که "مرد واسه هضم دلتنگیاش گریه نمیکنه قدم میزنه" حالا دلیل قدم زدنه مدام خودمو میفهمم

قبلنا یه قسمتی داشتم به نام معرفی آهنگ، حالا بعد از چند پست تعطیلی ...

آهنگی که این روزا زیاد گوش میدم.

آهنگ جز تو از محمد علیزاده اونایی که شنیدن که هیچ ولی اونایی که نشنیدن حتما گوش بدن

جز تو کی میتونه عزیز من باشه ، کی میتونه تو قلب من جا شه ، مگه میشه مثل تو پیدا شه، همه چیزم وای عزیزم ، جز من کی واسه دیدن تو حریصه، اسم تورو رو قلبش مینویسه ، گونه هاش از ندیدنت خیسه، همه چیزم وای عزیزم...

این جا منم

این جا منم تنهااز بی تویی لبریز

بی روح و زرد و سرد پاییزیَم پاییز

بی تو در این وادی قحطی عشق است و بس

اشک فراق تو از چشم من سرریز

جان می کَنم بی تو ،بی تو من میپوسم

بی تو من بی خود ، بی جانم و بی چیز

آهنگ صدای تو موسیقی عشق است

هر لحظه صدای تو بر گوش من آویز

دیوار بین ما اوج سرازیری است

ای عکس یاد تو مانده به روی میز

ای دیده ات چون شب ای خواب رویایی

اقیانوس آرامش ای عشق وهم انگیز

بی تو زمین سرد و من خسته از غصه

اینجا منم تنها از اشک تو لبریز

خوشحالم از این که گریه هایم

خشکی کویری را که سالهاست

باران

ندیده ، تر کرده است...

عادت به نبودن

rozesiom — Fri, 13 Feb 2009 22:00:18 GMT

تو تاريكي هم ميشه ديد كافيه بهش عادت كني مثل وقتيه كه ميخواي بخوابي چراغو خاموش ميكني و همه جا تاريك ميشه اولش هيچي رو نميبيني ولي... بعد چند دقيقه كم كم ميبيني كه اون قدرا هم تاريك وناپيدا نيست شمع چشات روشن ميشه و به تاريكي عادت ميكني به همين راحتي

******

مدتيه حس ميكنم گريه كردن واسم چه آسون شده به همون اندازه كه خندیدن سخت

*****

تلفن زنگ زد سلام حال شما؟ خوب هستید؟ آدرس خونمونو خواست گفتم شما گفت ... گیج شدم یخ بستم زبونم بند اومد.

الو ... الو... صدا میاد؟ گفتم آره یادداش کنین...

فکر میکردم قصه ای که دوم فروردین سالی شروع شده و سی ام تیر چند سال دیگه تموم شده... ‍تموم شده

اما نه قسمت آخر این قصه تمومی نداشت گیج و مبهوت مونده بودم کسی می اومد که ماهها ندیده بودمش کسی که مثل رویا بود شایدم خود رویا بود! یه ساعت طول نکشید که اومدن

خیلی آزار دهنده است که منتظر کسی باشی و نیاد و زمانی که انتظار به پایان رسید بی مقدمه ببینیش

نمیدونم اون لحظات چجوری گذشت ... بعد اینکه رفتند منم زدم بیرون و چند ساعتی پیاده تو خیابونا بودم ... تو زندگیم تنها افسوس و حسرتی که همیشه باهام بوده وهست همین بوده وبس

*********

جایی برای ماندن نيست (آزادي از اسارت)

دروغ ها راست میگویند

در این خلوت شلوغ

در این ازدحام بی کسی

فریاد سکوتم را کسی نمیشنود

و آغز پایان مرا

کسی باور ندارد

هیچ کس در فکر آزادی اسارت من نیست

آب تشنه باریدن است اما

از باران دیگر آسمان نمیبارد

شیشه ها سنگ دل شدند

زیر این نور تاریک

در این قفس بی حصار

نفس کشیدن سخت است

در بی هوایی جنگل زرد

کوهها هم کوتاه آمدند

رویایی برای ماندن نیست

جایی برای ماندن هم

وقتی که گردبادها

دور خودشان می چرخند

و یک نگاه

میچرخاند سرنوشت چشمش را

جایی برای ماندن نیست

آزادی من دراسارت توست

من از پرواز جا ماندم و

نزدیکی به خودم چقدر دور شده است

دروغ ها راست میگویند

عقربک های ساعت

برای عشق نمی ایستند

زمان باد راهم جا میگذارد

مجالی برای ماندن نیست

بادبادکها بازیچه یک باد میشوند

موجها میکوبند سرشان را به سنگ

برای يك لحظه رسیدن به ساحل

همه جا يك زندان است

و زندان شايد جايي براي آزاديست

جایی برای ماندن نیست

اختیاری که زمن خودم سلب شده

و برای ساز حسی که در قلب شده

رقاصی بیش نیستم

اینجا حس خواندن نیست

دیوارهای عمودی

حصارهای افقی

می بندند مرا در وهم و خیال يك آزادي

خالي تر از تهي

هيچ تر از پوچ

وقتي آفتابي براي تابيدن نيست

زنده بودن ... اما بي نفس

آزادي دست بسته در يك قفس

عشق ....خاموش در آغوش هوس

احساس غبار گرفته از دود

بالهاي زخمي ازركود

انگار پرواز از ياد رفته است

وقتي اوجي براي پريدن نيست

باید رفت

جایی برای ماندن نیست

******

به چی دلخوش کنم...

به چي دلخوش كنم وقتي ندارم

تورو هر لحظه تو كنارم

به چي دلخوش كنم وقتي كه مرده

يه مشت آرزوهاي دس نخورده

نگو مهر مردادو تیری

ظهر تو شبامو بد سوزونده

به چي دلخوش كنم به اين شعر؟

به اين شعر بي وزن نخونده!

غمت توي وجودم خونه كرده

غم تو تا... نگا...اينجام رسيده

نگو با هم نگو بي غم نگو ما

سرنوشت ما رو براي هم نديده

به چی دلخوش کنم وقتی که دارم

غمت رو ساعتها کنارم

به چی دلخوش کنم وقتی که این من

داره هوای سرد رفتن

ببین دسامو لرزش گرفته

خونه هوای شرجی و نم

پر از دردم پر از حرفم پر از غم

اگه سکوتم و چیزی نمیگم...

در آخر مطلبی بود که دقیقه نود منصرف شدم از نوشتنش... تحت عنوان ساعت یازده شاید‍ دفه بعد نوشتم

مترسک

rozesiom — Wed, 19 Nov 2008 17:49:18 GMT

از سر بچگي تا ته پيري انتظار...

بعد از اون همه نباريدن بارون گرفت كتاب و جزوه بدست راه چند هزار متري دانشگاه تا خونه رو زير بارون داشتم پياده ميرفتم ياد شعر سهراب افتادم زير باران بايد رفت چشمها را بايد شست...

خيابونا خلوت از ماشيناي آهني و پياده روها خالي از عابراي كاغذي نه چتري توي دستم بود نه تكه آسمون آبي خالي از تيرگي ابر روي سرم مثل عادت هميشگي دلم گرفته بود ياد گذشته افتادم شيرين... تلخ...افسوس...حسرت... يه خنده كوچيك رو لبهام ...

با خودم ميگفتم زندگي زيباست ولي نه هميشه و نه بر اي هر كسي

ياد اولين روز مدرسه افتادم...ياد خونه ي مادربزرگ اول روستا توي يك باغ بزرگ و موتور آب و انگور و گل سرخ محمدي و ماست و نون داغ محلي ز ير سايه درخت پير و سبز وسط حياط ...ياد لحظه هايي كه تكيه ميكرديم به ديوار و جدول ضرب از بر ميكرديم

ياد لحظه هايي كه دنيامون شده بود يه توپ پلاستيكي و دويدن و لگد زدن به اين دنياي پلاستيكي كوچيك وارفته يا حتي اون لحظه اي كه داداش كوچيكمو يه روز قبل از مرگش با سيلي اشكاشو ريختم رو گونه هاش فقط به خاطر پاره كردن آخرين برگ دفتر ننوشته ام...

يا اون لحظه اي كه كسي اومدو چشمم به چشمش افتاد و قلبم تا مدتها به خاطرش ميتپيد و گوشم پر شده بود از آواز نه فقط عاشقت هستم...

قصه اي كه زماني با عشق شروع شد داره با نفرت تموم ميشه نفرت از بودن

نتونستم دردمو بگم نه تو گوش فراموشي آدما نه تو گوشي تلفن نه حتي توي آيفون كلبه دور نه حتي توي وبلاگ ... نتوستم بنويسم

******

داشتم تو خيابون ميرفتم كه چشمم به يه نوشته تبليغاتي خورد رزرو مداح جهت مجالس ترحيم مثل گاهي اوقات برداشت سياه سيم!! اين بود كه اما حسين (ع) با شهادتش تونسته واسه بعضيا (شما بخونيد خيليا) اشتغال زايي كنه و بعضي بتونند از اين طريق نوني تو سفرشون ببرن كاري كه مسئولان مسئول هنوزهم نتونستن (شما بخونيد نخواستند) كاري كنند.

همينجوري! ميرفتم كه باز متوجه يه تابلو تبليغاتي ديگه شدم بدون كنكور وارد دانشگاه شويد دانشگاه آزاد ...بدون هيچ آزموني دانشجو مي پذيرد در رشته هاي فلان بهمان پرورش هشت پا ...يعني بري پول بدي و هر چي خواستي بخوني

ياد سريال ناتمام بله آقاي وزير افتادم سريال طنز بريتانيايي كه دو سه سال پيش از شبكه دو پخش ميشد

تو يكي از قسمتهاش انتقادهاي زيادي ازجناب وزير ميشد كه آمار بيكاري بالاست يكي از مشاورانش پيشنهاد جالبي داد كه آقاي وزيرو از اين مخمصه نجات ميداد پيشنهادش اين بود كه سن تحصيل رو از 15 به 18 تغيير بده و تو چند تا رشته دانشكاهيم بدون آزمون دانشجو قبول كنه اينطوري خود به خود تعداد زيادي از آمار بيكاري خارج ميشدند و آمار پايين مي اومد در صورتي كه عملا هيچ اتفاقي نمي افتاد.

*********

آدماي عجيبي هستيم تو بچگي دوس داريم بزرگ بشيم وقتي هم كه بزرگ شديم ميگيم اي كاش به دوران بچگي برميگشتيم هميشه ميگيم كاش ميشد به گذشته بر ميگشت ولي تا حالا كمتر پيش اومده كه بگيم كاش ميشد آينده رو ديد انگار جنس ما آدما از حسرته خيلي وقتا نميدونيم غصه ديروزو بخوريم يا غم آينده رو!!

********

تراژدي (برای دود شدن اسفند!!)

من شبیه خودمم و نه هیچکس دیگه

كسي كه واسه آروم شدنش قصه میگه

کسی مث تنهایی يك شب کور

مث کسی که میشکنه با یک بلور

مث یک ماهی مرده لب حوض

مث حرفی که گیر کرده تو بغض

مث مترسکی که مونده تو غروب

چيزي از تنش نمونده جز يه خرده چوب

مثل يك درخت بي برگ و اثر

زخمي از نوازش يه مشت تبر

مثل تكه كاغذي كه نميخواد

بادبادكي شه واسه رقص اين همه باد

يه كسي كه بي هواس تو اين قفس

يه سرنگ هوا ميخواد واسه نفس

فرصتي باقي نمونده تا رفتنش

تا حريق سرخ سرد اون تنش

يه ستاره تو آغاز يك سقوط

يه فرياد بي طپش واسه سكوت

حس بي رويايي از خواب ابدي

مث يه قصه بي شادي يك تراژدي

مث يك لحظه ي مرده توزمان

ساعت وقت ثانيه هاي بي مكان

اما از وقت صداي حادثه

صداي شكستنه سكوتش ميرسه

يكي از پشت درخت پارك شهر

چيزي شبيه حالت آشتي و قهر

صدا پشت صدا پيرهن باز

حنجره از صداي خوب و گوش نواز

خسته از آشفتگي و هديه خوب

دايره اي از ترانه هاي يك غروب

حس تازه اي تو طرح خود شدن

رفتن از شرح هر چي شد شدن

حس جا خوردن از لرزش دست

حس بي ساعتي و هر کی كه هست

حس بی حسی از حس حصار

حدس سوز ساده سرد غبار

رقص برگ ساعت پنج پنجره

ترس مرگ وقت شروع خاطره

شعر من مثل يه پاييزه ببخش

مث ماه ساعت یازده بدرخش!

شعر من شبیه شهر بی هواس

توي غربتي كه اين نزديكياس

*********

طرحهاي شكسته

تك برگ به جا مانده از بهار

به لطف باد از درخت افتاد

تا دوباره دلم لرزيد

كه مبادا من هم

يك روز از چشمان تو بيافتم

اي كاش مرگ هرگز متولد نميشد

يا بودن نبود

يا نبودن بود

رسيدن به تو

خوابي بود كه تعبير نشد

اما رفتن تو كابوشي بود

كه به حقيقت پيوست

*********

ما مترسک باغ انتظار

تو هم پرنده بی عبور آسمان من

تنها و در سایه..... منتظر کلاغ چشمهای تو

گردبادها را هم رد میکنیم...

درد یک خنده

rozesiom — Thu, 21 Aug 2008 18:34:18 GMT

داشتم تو کوچه می اومدم دیدم چندتا بچه های ریز و درشت دارن فوتبال بازی میکنند دو تا سنگ شده دروازشونو یه تو پلاستیکی و شور و هیجان و عشق.... بهشون حسودیم شد یاد دیروزی افتادم که نمیدونستم فردای من که امروزم شده چی میشه و چی میشم . یه توپ بود عین همین زمینی که میچرخه و گیج میزنیم انگار زمینو کوچیک کرده بودیمو هرچقدر که میتونستیم بهش لگد میزدیم یکی کم یکی مثل من زیاد... حالا انگاری دارم تقاص پس میدم حالا این زمینه که تا میتونه لگدم میزنه و ...

منتظر تاكسي بودم خالي و پر گذشتند و نگه نداشتند!! گفتم خوب پياده ميرم ...راه افتادم از كنار يه مدرسه رد ميشدم كه ديدم يه عده كاغذ به دست تو يه صف نامنظم ايستادند سرمو كه بالا گرفتم ديدم تو يه پارچه اي بزرگ نوشته طرح جمع آوري اطلاعات اقتصادي خانوار رامو ادامه دادم رسيدم به دفتر خدماتي ارتباطي ايندفه ديدم عده ي زيادي تو يه صف بي نظم جمع شدند كه بيشترشونم خانم بودند نزديكتر رفتم احتياجي نبودم سرمو بالا بگيرم!! صف كوپن بود!!! رفتم و رفتم تا رسيدم به نونوايي اين دفه خودتون ميتونيد حدس بزنيد كه چي ديدم خلاصه اينكه م س ئ و ل ا ن محترم خوب بلدند مردمو تو صف و نوبت بزارن و بازم اينكه همه تو يه صف تو انتظار يه چيزي هستند و منم كه كارم... تو انتظار رسيدنم.

وقتی زنده ایم کسی به یادمون نیست همه ازمون بد میگن و... وقتی اتفاقی واسمون می افته مثلا میافتیم گوشه بیمارستان و یا حتی دنيارو به باقي مانده ها ميسپاريم همه واسمون دل میسوزونن و حسرت رفتنمونو میخورن خدا جون میبینی که ما ارزش زنده بودنم که نداریم پس چرا تمومش نمیکنی..

بد جوري به غم عادت كردم حتي اگه يه زمانيم برسه كه بي غم و غصه باشم باز دلتنگ غمم

نميدونم شايد شادي و خنديدن به من نمياد يا شايدم غم باوفاترين كس واسه منه

دنيا هي دنيا با توام نكنه توام مثل من خوابي پاشو پاشو ببين اين همه زيبايي كه ازت ميگفتن و تعريف ميكردن چي به سرشون اومده.. چشمه ها ؟ همشون بوي زباله ي خشكيدن ميده ... جنگل و دار و درخت ؟ دارن زير تبر ما آدما هيزم شباي سردت ميشن... دنيا چي سرت اومد دنيا چي به سرت اوردن دنيا با تو چيكار كرديم دنيا ... دنيا الان يه خراب آبادي دنيا يه ويرانه ي تازه ...

باور نميكني تو آيينه كدر چشماي ما آدما نگاه كن ... ميبيني... دنيا انقد عين گهواره گشتي و گشتي تا خوابمون برد ... خوش به حال اونايي كه تو اين شباي بي ستاره ات خوابشون نمياد...

پرواز

پرواز تا تو بال میخواهد

رنج سفر عشق ایده آل میخواهد

پرواز تا تو تا اوج رسیدن

از آسمان حس تو استقبال میخواهد

پرواز با پرهای بسته در هجوم باد

رنگی از دیوان حافظ فال میخواهد

از ابرهای تیره و سنگین گذشتن

سینه ای از چتر عشق مالامال می خواهد

پرواز تا تو بال میخواهد

رسیدن تا تو اقبال میخواهد

درد

درد پدرم

پررم را سوزاند

چنان كه مارا جان به لب رساند

درد پدرم درد من هم بود درد ماهم بود

درد يك غم بود درد آينده درد يك خنده

پدرت سوزد درد

كه پدرم سوزاندي

در جسم او ماندي هفت كفن پوساندي

درد او بارها جلد دارو پوساند

نيمه شبها درد غوغاي بلند ميخواند

و همه چون او با چشم بيدار

و من به ظاهر خواب

درد او بارها تا ساعتها مي ماند

درد او خوب شد اما درد قلبم ماند....